Inge & Naomi en het avontuur in het leer- en goudcentrum

We hebben een ‘kennismakingsdag’ op maandag, waarbij we door Fethiye worden gereden als de decadente toeristen die we zijn, en wat hoogtepunten van Turkse cultuur voorgeschoteld krijgen: een Turkish Delight bakkertje, een leerwinkel, een goudatelier en een winkel met nep-merkkleding. De lunch was lekker.

Een meisje dat samen met ons is aangekomen heeft zo’n heimwee dat ze probeert koste wat kost vandaag nog terug te gaan naar Nederland; zolang ze er tenminste zelf niets voor hoeft te doen. -Even voor de duidelijkheid: dit is GEEN georganiseerde reis- de hostess ter plaatse van de reisorganisatie zit de hele dag aan de telefoon met vliegtuigmaatschappijen, het plaatselijke kantoor, het hoofdkantoor in Nederland en zelfs het boze (Turkse) vriendje dat nog in Nederland zit.

Tussen interessante en hoogoplopende gesprekken in het Engels, Turks en Nederlands loodst ze ons de bus uit, voor een ‘iedereen die een foto wil maken, kan dat nu doen, je hebt vijf minuten’-moment en vervolgens het leercentrum in.Waar een charmante dame meteen op ons afkomt om ons te helpen. Na een paar minuten van haar hulp:

“What would you like: pants, a coat, for summer, for winter?”

“Ehm…”

“Maybe a nice coat?”

“Ehm…”

“Why don’t you try this?”

“Eh, no, no thank you.”

“Or this?”

“No thank you.”

“Or this?”

“No thank you.”

“Or this?”

“No thank you.”

“Or this?”

“No thank you.”

“Or this?”

“No thank you.”

splitsen we ons met de vage hoop dat de ‘verdeel en heers’-tactiek hier zal werken. Maar nee. Uiteraard. We willen helemaal geen lamsleer kopen. Hoewel duidelijk allemaal van goede kwaliteit, zijn we nou ook weer niet zo rijk en ligt het aanbod niet helemaal in onze smaak. We zijn blij als we weer naar buiten mogen en van onze op geld beluste stalker af zijn.

Daarna komt het Goudcentrum.

“What would you like? A necklace? A ring?”

“Ehm…”

Ik sta ondertussen per ongeluk te kwijlen boven een toonbank met ragfijne gouden kettinkjes.

“Would you like to try one? This one maybe?”

Inge’s “Yes, she would” blijkt dodelijk als we later weer de helweerkaatsende zon in lopen met twee kettinkjes, een armband en een hangertje.

Inge & Naomi en het avontuur met de Turkse tijd

We zijn ’s avonds om 22.45 uur vertrokken en komen ’s ochtends om een uur of 5 plaatselijke tijd in het hotel aan. Dood- en doodmoe. We zijn zo moe, dat de hele dag zich als een soort slapstick voltrekt. Na een biertje, een zakje chips en een glas wodka, gaan we slapen. Inge op de bank in de huiskamer, ik onder de airco in de slaapkamer.

Ze maakt me wakker, het is al vijf uur ’s middags en we wilden niet de hele dag verslapen. Ik ben zo brak, dat ik mezelf onder de douche sleur, daarna afwisselend gierend van de lach en hard huilend mezelf insmeer en probeer aan te kleden. Koffie.

Ik moet koffie en Inge en ik zijn zooo blij dat we het bij ons hebben. Ik ga bijna acuut weer huilen. Omdat ik achter nauwelijks weet dat ik voor leef, vraag ik wanhopig nog een keer hoe laat het is. ‘Vijf uur.’ Na een korte stilte gevolgd door ‘geloof ik’. We gaan samen op het klokje kijken, het is nog niet aangepast aan Turkse tijd en we zijn allebei zo hersendood dat het best kan dat Inge zich vergist heeft. Bovendien is het een jaar of vier geleden dat ze een horloge heeft gehad.

Ze heeft het onderste boven gehouden. Het is elf uur plaatselijke tijd en we hebben pas vier geslapen. Maar nu zijn we op.

Cruyff heeft korte stekeltjes

Het is rust. Nederland Tjechië. 2 – 1. Eerste doelpunt al in de derde minuut. Ik zit te lezen achter mijn computer en de tv staat aan zonder geluid. Als ik gejuich hoor, kijk ik en kan ik het doelpunt meteen in de herhaling zien. Het is niet echt mijn ding, maar ik heb ook het gevoel dat ik wat mis als ik niet kijk. Iets wezenlijks.

Het is wel grappig. Ik vergeet altijd wanneer mijn vader zijn huis kocht en dan zeg ik altijd, toen Nederland het EK won, toen had hij het net een paar weken, en dan weet iedereen wanneer het was.

Ik vergeet het alleen telkens weer.